Een duivels dilemma
De laatste tijd valt me één ding steeds meer op: de aanvragen die bij ons binnenkomen worden zwaarder, complexer, schrijnender. En steeds vaker gaat het om moeders, vaders en gezinnen met kinderen. Niet verslaafd, niet ontspoord — maar gewoon mensen die nergens meer terechtkunnen. Mensen die alles doen om hun kinderen veilig te houden, maar die tussen alle systemen en regels door vallen.
Sommigen slapen op de bank bij vrienden of familie. Anderen leven met koffers in de auto of ‘kamperen’ noodgedwongen in een kelderbox. En steeds meer gezinnen belanden ook echt op straat. Steeds vaker hoor ik dezelfde zin: “Ik durf geen hulp te vragen… straks denken ze dat ik een slechte ouder ben.” En zelfs wanneer deze gezinnen wél om hulp durven vragen, blijven deuren vaak gesloten. Te ‘zelfredzaam’ volgens het systeem — en ondertussen zitten ze zonder huis en belanden kinderen op straat.
Wij willen helpen. Elke keer weer. Maar de werkelijkheid is dat we niet genoeg plekken hebben in hotels, en al helemaal niet voor gezinnen. Omdat de doorstroming naar permanente huisvesting moeizaam verloopt, moeten we — veel vaker dan we willen — die ene hartverscheurende vraag stellen:
Wie helpen we wél? En wie niet?
Het is een duivels dilemma. Een keuze die we eigenlijk helemaal niet willen, maar wel moeten maken.
En ondertussen staat er ruimte genoeg leeg
Het wrange is, het echte probleem is niet te weinig woonruimte, maar te veel gesloten deuren. Er staat genoeg leeg in Nederland. Woningen boven winkels. Particuliere woningen. Renovatieprojecten. Kantoorpanden. Zelfs hele wooncomplexen die maandenlang wachten op een nieuwe bestemming of verbouwing.
Het is dus niet zo dat er geen plek is. In Nederland staan volgens het CBS ruim 200.000 woningen leeg, waarvan tienduizenden structureel. Kantoren staan met 8–10% leegstand ongebruikt — miljoenen vierkante meters die eenvoudig om te bouwen zouden zijn. En renovatieprojecten zorgen jaarlijks voor 10.000+ tijdelijke lege woningen, precies de plekken waar gezinnen veilig zouden kunnen landen en met de juiste ondersteuning door kunnen stromen naar permanente huisvesting.
Genoeg leegstand in Nederland
Bron: CBS - artikel: welingelichtekringen.nl
Maar eigenaren worden voorzichtiger: bang voor huurbescherming, aansprakelijkheid of langdurige verplichtingen. Gemeenten zoeken zekerheid en protocollen. En dus blijven deuren dicht — zelfs als er kinderen buiten moeten slapen. Systemen staan oplossingen in de weg.
Room for Change
Buiten de piekperiodes hebben hotels vaak 10–40% vrije capaciteit. Wij werken in Amsterdam, Den Haag, Rotterdam, Den Bosch, Arnhem en Utrecht samen met circa 28 sociaal betrokken hotels om economisch dakloze individuen en gezinnen snel een veilige plek te kunnen bieden. In de afgelopen 5 jaar hebben we ruim 230 mensen kunnen helpen. Het probleem lijkt echter steeds groter te worden en de vraag naar hulp dringender.
Wat écht nodig is
Meer continue hotelruimte om snel tijdelijk onderdak te bieden, juist voor gezinnen
Snellere doorstroming naar woningen
Meer lef en samenwerking, minder angst voor regels
Beleid dat mensen helpt — niet afremt
Tot die tijd blijven wij elke dag onmogelijke keuzes maken. Niet omdat we willen. Maar omdat het niet anders kan. En toch blijven we geloven in wat wél kan: een veilige plek, rust in het hoofd en ruimte voor een nieuwe start. Eén hotelovernachting tegelijk....
Hoe jij kunt helpen
Kijk naar elkaar om. Vraag of je kunt helpen. Geef iets als je het kunt missen.
Maar er is meer nodig. Veel meer. Wij zoeken samenwerking met mensen en organisaties die verder durven kijken dan regels en risico’s: beleidsmakers, vastgoedbeheerders, woningcorporaties, hoteldirecties — iedereen met lef én het hart op de juiste plaats. Samen kunnen we de deuren openen die nu gesloten blijven. Samen kunnen we gezinnen wél een veilige plek bieden.
Wil je bijdragen of meedenken? 👉 Neem contact op. Wil je direct iets betekenen? 👉 Ga naar www.roomforchange.world/wat-kan-ik-doen